ฉันมองเห็นความเจ็บปวด
แต่ฉันยินดียอมรับมันเอาไว้
ฉันมองเห็นความเป็นไปในอนาคต
แต่ฉันเลือกไม่แก้ไข....


เพราะฉันเชื่อว่าบางอย่างไม่สามารถจะแก้ไขอะไรได้
ถ้ามันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นของผลที่ได้ทำมาแล้ว



ฉันไม่เคยเชื่อถือในความบังเอิญ
แต่ฉันศรัทธาในสิ่งที่เรียกว่าเหตุและผล
ทุกอย่างไม่ใช่แค่ความบังเอิญ
แต่เป็นสิ่งที่เรียกว่าความตั้งใจ




แต่ทางออกของปัญหาบางครั้ง
แก้ไขได้เพียงแค่การทำใจให้สบาย
เพื่อให้ใครบางคน"สบายใจ"

บางทีฉันอาจจำเป็นต้องหลับหูหลับตา
ทำเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมา "เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ"


ทั้งๆที่ความจริงฉันรู้อยู่แล้วว่ามันไม่เคยจะใช่
"ความบังเอิญ แม้สักนิด..."




ไม่จำเป็นต้องห่วงอะไร
ก็"แค่บังเอิญ"เธอเจอกับใครคนนั้น
วันที่เธอรักฉันไม่พอ

ไม่มีใครทำผิดต่อใครและ"ถ้าบังเอิญ"
เธออยากจะไปจากฉันก็อย่าร้อง

ไม่ต้องมีน้ำตา ไม่ได้ว่าอะไร
ถ้าต้องการก็ไป ให้ขัดใจเธอสักครั้ง
ฉันก็ยังไม่เคย

ความปวดร้าวครั้งนี้ฉันยินดีจะรับ
ยอมเป็นคนที่เสียใจ
ในเมื่อ"ความบังเอิญทำให้เธอเจอเค้า"
ฉันจะห้ามอย่างไร ผิดที่ฉันไม่ใช่เธอ....
ที่"มันบังเอิญ"รักเธอมากเกินไป
รักจนมันยอมเจ็บ

ไม่มีใครที่อยากให้เป็น
และไม่ใช่เธอที่อยากทำร้าย ก็รู้
ไม่ต้องห่วงฉันไม่เป็นไร
เพราะความจริงที่ต้องเผชิญ
"มีเรื่องบังเอิญตลอดเวลา"
อย่างนี้ก็ต้องเข้าใจ

ไม่ต้องมีน้ำตา ไม่ได้ว่าอะไร
ถ้าต้องการก็ไป ให้ขัดใจเธอสักครั้ง
ฉันก็ยังไม่เคย

ความปวดร้าวครั้งนี้ฉันยินดีจะรับ
ยอมเป็นคนที่เสียใจ
ในเมื่อความบังเอิญทำให้เธอเจอเค้า
ฉันจะห้ามอย่างไร
ผิดที่ฉันไม่ใช่เธอ
ที่มันบังเอิญรักเธอมากเกินไป
รักจนมันยอมเจ็บ

ความปวดร้าวครั้งนี้ฉันยินดีจะรับ
ยอมเป็นคนที่เสียใจ
ในเมื่อความบังเอิญทำให้เธอเจอเค้า
ฉันจะห้ามอย่างไร
ผิดที่ฉันไม่ใช่เธอ
ที่มันบังเอิญรักเธอมากเกินไป
รักจนมันยอมเจ็บ